Görme Çevremizle ilgili bilgileri almamızda, görme duyusu, öteki duyulardan daha çok önem taşır, insanın dik durabilmesi, gözlerinin ve başının hareket edebilme yeteneği, gözlerin iki ayrı açıdan görebilme özelliği (stereoskobik görüntü), ona dünyayı panoramik bir biçimde görebilme yeteneğini kazandırır. Böylece derinlik, uzaklık, boyut ve hareket kavramlarının algılanması sağlanır. Dahası, gözün uyum sağlayabilme niteliği ile renklere ve hatlara olan algılama gücü, insana daha yakın plandan, daha ayrıntılı bilgiler alma olanağım sağlar.
Gözün hayli karmaşık bir yapısı vardır, ön kısımda bir çıkıntı oluşturan saydam tabaka (kornea), geçirgen bir penceredir. Işığın göze girmesini sağlar, onu kırar ya da yansıtır. Saydam tabakanın ardında, düz, daire şeklinde, renkli bir zar vardır, iris adını verdiğimiz bu zar, göze karakteristik rengini kazandırır. Saydam tabaka ile iris arasında, sıvı cisimle dolu bir odacık vardır. Bu sıvı cisim, saydam tabakayı besler. iris, gözbebeğinin büyüklüğüne kumanda eder. Gözbebeği, irisin ortasında, göze giren ışığın miktarını kontrol eden küçük bir deliktir. Gözbebeğinin hemen ardındaki gözmerceği, gelen ışığı kırar ve ağtabaka retinanın üzerine görüntünün düşmesini sağlar. Gözün arka bölgesindeki bu ağtabaka, görüntüyü bir ekran gibi algıladıktan sonra, ışık enerjisini elektriksel işaretlere dönüştürür. Bu işaretler de gözün hemen gerisinden başlayan optik sinirleriyle beyne ulaştırılır. Gözmerceği ile agtabaka arasında büyük bir bölme vardır. Bu bölme, camsı cisim dediğimiz ağdalı bir madde ile doludur ve gözyuvarlağımn büyük bir bölümünü kapsar.
ön tarafındaki geçirgen saydam tabakayı bir kenara bırakırsak, gözyu
varlağı, gözakı dediğimiz, beyaz, lifli bir dokudan yapılmıştır. Gözakında çok ince damarlar vardır. Gözümüz, tozlar ya da bir hastalık nedeniyle rahatsız olduğunda, gözakındaki bu ince damarlar genişler ve gözümüzün "akı" pembeleşir.